MASEREEL

De vijfde aflevering van Hold the Space presenteert nieuw werk van de Nieuw-Zeelandse kunstenaar Ash Kilmartin. Kilmartin staat bekend om haar sculpturale en performatieve praktijk, maar werkt ook regelmatig met print en publicaties. Haar fascinatie voor typografie, een medium dat ze ook in Hold the Space verkent, speelt daarin een centrale rol.

Centraal in Old news staat een editie bestaande uit veertien kaarten, gerangschikt in twee verticale kolommen. Twaalf van deze kaarten bevatten teksten afkomstig uit krantenkoppen, citaten en bijschriften die een vriend naar Kilmartin stuurde. Ze zijn op ansichtkaarten geplakt, waarna zij ze zorgvuldig bewerkte en opnieuw samenstelde. De editie is geperforeerd, waardoor het doet denken aan een vel postzegels: de titel neemt het eerste vakje in, terwijl de MASEREEL-stempel op het veertiende vakje staat. Een derde element is een blinddruk in het papier, uniek voor elke editie, die elke kaart een subtiele ruimtelijkheid geeft. Samen vormen de gedrukte tekst, de blinddruk en de perforatie een visuele en materiële drie-eenheid.

Het werk bestaat uit tien edities, elk opzettelijk onvolledig: één kaart ontbreekt. Deze afwezigheid vormt een conceptuele hommage aan een jaarlange correspondentie met de vriend die Kilmartin wekelijks ansichtkaarten stuurde, waarvan de teksten in het werk zijn hergebruikt. Tijdens een verhuizing raakte één kaart verloren in de post, waardoor er in haar verzameling altijd één exemplaar ontbreekt. Als reactie stuurt Kilmartin sinds oktober 2025 elke maand de ontbrekende kaart uit iedere editie terug naar die vriend. Vanaf oktober 2026 beschikt hij zo over een volledige set. Elke editie blijft daardoor gedeeltelijk incompleet, maar tegelijkertijd intrinsiek verbonden met de oorsprong.

Voor de vitrine heeft Kilmartin een kurken achterwand op maat laten maken. Zij heeft kennissen uitgenodigd om gedurende de looptijd van het project drukwerk te versturen, voorzien van postzegel en adres, rechtstreeks gericht aan MASEREEL. Bij aankomst worden deze door het MASEREEL-team in de vitrine op de kurk vastgeprikt. Zo ontwikkelt de vitrine zich organisch, gevormd door de bijdragen van anderen. Kilmartin kiest er nadrukkelijk voor dit deel niet te cureren en laat de onvoorspelbaarheid van de inzendingen de ruimte bepalen: van kunstwerken en persoonlijke notities tot boodschappenlijstjes en gekoesterde memorabilia.

Hoewel de vitrine zelf strak en minimaal is vormgegeven, ziet Kilmartin hierin een echo van de warmte van een prikbord binnen een gemeenschap, of de intieme vanzelfsprekendheid van een koelkastdeur vol foto’s en flyers. Met dit gebaar nodigt zij het publiek uit de vitrine op een andere manier te percipiëren: niet als statisch object, maar als een levendige, gedeelde ruimte voor uitwisseling en communicatie.

Bekijk hier de editie in onze bookshop. Alle opbrengsten gaan volledig naar de kunstenaar.